آیا گفتن «نترس» به کودک درست است؟
کودک برای شجاع بودن لازم نیست نترسد. والدین میتوانند به او کمک کنند احساس ترس را بشناسد و با وجود آن، قدمبهقدم پیش برود.
چگونه با ترسهای کودک برخورد کنیم؟
لازم نیست همه ترسهایت را از بین ببرم
عزیز من،
گاهی وقتی میترسی، اولین واکنش من این است که سریع بخواهم ترست را از بین ببرم.
بگویم «چیزی نیست.»
بگویم «نترس.»
بگویم «این که ترس ندارد.»
اما هرچه بیشتر درباره احساسات تو فکر میکنم، بیشتر میفهمم که شاید همیشه لازم نیست ترست را کوچک کنم.
شاید بهتر باشد کنارت بنشینم و بپرسم:
«دقیقاً از چی میترسی؟»
چون چیزی که برای من کوچک است، برای دنیای تو ممکن است خیلی بزرگ باشد.
ممکن است تاریکی اتاق برای من فقط خاموش بودن چراغ باشد، اما برای تو پر از صداها و خیالهایی باشد که نمیتوانی توضیحشان بدهی.
ممکن است اولین روز مدرسه برای من فقط شروع یک سال تحصیلی باشد، اما برای تو جدایی از خانه و ورود به جایی ناشناخته باشد.
من نمیتوانم قول بدهم همیشه دنیا را برایت بیخطر کنم.
نمیتوانم جلوی تمام شکستها، نگرانیها و ترسهایت را بگیرم.
اما میتوانم به تو یاد بدهم که احساس ترس، به معنی ناتوان بودن نیست.
گاهی آدم میترسد و باز هم قدم برمیدارد.
گاهی دستش میلرزد و باز هم امتحان میکند.
گاهی مطمئن نیست و باز هم جلو میرود.
من میخواهم یاد بگیری که لازم نیست برای شجاع بودن، نترسی.
گاهی شجاعت دقیقاً از همان جایی شروع میشود که میترسی اما اجازه نمیدهی ترست تمام تصمیمهای زندگیات را بگیرد.